O mnie

Moja najlepsza przyjaciółka mawiała „Wolisz mojego psa niż mnie!”, ponieważ kiedy byłyśmy małe zawsze pytałam czy możemy zabrać jej psa, gdy wychodziłyśmy się pobawić, oczywiście to ja trzymałam smycz. Swojego pierwszego psa miałam w wieku 12 lat i nieźle go wyszkoliłam bez żadnej wiedzy na temat szkolenia psów (dziś wiem, że popełnione zostało wiele błędów).

Psy pasjonują mnie odkąd nauczyłam się chodzić i przez swoje dotychczasowe życie bardzo rozwinęłam umiejętności z ich „obsługi”. W Polsce, z której pochodzę, przez 5 lat studiowałam Hodowlę Zwierząt i Gospodarkę Paszową zdobywając tytuł magistra-inżyniera zootechniki. Przez 3 lata byłam wolontariuszem pracującym z psami pomagającymi ludziom z niepełnosprawnościami, ucząc się od trenerów psów, z którymi współpracowaliśmy. Kiedy przeprowadziłam się do Szkocji wiedziałam, że nadal muszę pracować z psami i na szczęście znalazłam pracę w lokalnym hotelu dla psów, co jest dla mnie nieocenionym doświadczeniem w obsłudze setek psów różniących się rasą, wiekiem i rozmiarem.

Posiadanie reaktywnego* psa otworzyło mi oczy na nowe techniki w szkoleniu psów. Odkryłam moc kryjącą się w więzi, jaka może powstać między psem a właścicielem. Niestety doświadczyłam niewłaściwej porady opartej na starych wierzeniach o psim behawiorze oraz metodach szkoleniowych, lecz dzięki temu zrozumiałam jak ważne są rozpoznawalne kwalifikacje dla każdej psiej profesji. Zaczęłam czerpać benefity z seminariów, wykładów i warsztatów prowadzonych przez pionierów w dziedzinie szkoleń psów, behawioru, żywienia i technik TTouch jak np. Dr Ian Dunbar, Val Strong, Marta Gàsci, Anna Patfield, Janet Finlay lub Val Borland. Obecnie jestem studentką stacjonarnego kursu dyplomowego COAPE (Centrum of Applied Pet Ethology), jednej z najbardziej rozpoznawalnych organizacji w Wielkiej Brytanii z oddziałem w Polsce, nadającego kwalifikacje behawiorysty zwierząt towarzyszących, które pozwolą mi współpracować z weterynarzami i nieść profesjonalną pomoc psom z poważnymi problemami behawioralnymi.